در سکوت شب، وقتی که شهر در خواب است و تنها دل‌ها بیدارند، فریاد خاموشِ عشق از اعماق جان برمی‌خیزد. یاری که روزی روشنایی دل بود، اکنون رفته و جای خالی‌اش همچون خلأیی سرد و بی‌رحم در قلب می‌ماند. هر نفس، یاد اوست و هر لحظه، دردی بی‌صدا که با اشک آمیخته شده است. گویی جهان نیز در رفتنش شریک شده و باران، نه برای خاک، که برای دل عاشقی می‌بارد که هنوز به امید دیدار لحظه‌ای، چشم به در دوخته است. این نثر، پیش درآمدی‌ست بر زمزمه‌های شبانه‌ای که دل عاشق در سجده‌های